Ruimere wandeltijden in de Hautes-Alpes

In de Alpen is alles goed geregeld, zou je denken. De wandelpaden zijn voorzien van richtingbordjes, verfstrepen en steenmannetjes die je de weg wijzen. Bovendien zijn er hulpmiddelen genoeg: topografische kaart, kompas, gps, mobiele telefoon met navigatie. Toch is niet alles koek en ei, want sommige wandeltijden op de bordjes in de Hautes-Alpes worden om mysterieuze redenen verruimd en met de markering is ook het een en ander mis.

Wandeltijden-6

Wat? Twéé uur?

Het begon onschuldig, met een half uurtje meer. Op de Col de l’Échelle, de grens tussen Italië en Frankrijk, start de route naar de Aiguille Rouge, een heerlijke berg met een steile, stenige flank en een groot topkruis. In 2010 was ik hier ook en toen noteerde ik consciëntieus de tijden die op de wandelbordjes werden vermeld. Bij het Bois de St. Hippolyte stond Col des Thures 1.30 uur. Een realistische tijd, zo constateerden wij destijds tevreden, want we bereikten de Col op ons gemak in anderhalf uur.
Toen we in 2016 bij het Bois de St. Hippolyte aankwamen, keek ik op het bordje. Wat is dat? Dat kan toch niet waar zijn? Maar het stond er echt: Col des Thures 2.00 uur. Ook deze keer bereikten we de col in anderhalf uur, dus met onze benen was niets mis. Een uurtje later schreef ik mijn naam in het topboek dat in een roestig kastje aan het topkruis hangt.

Wandeltijden-3

Leuke kinderhut: Refuge des Bans

Refuge des Bans ligt in het Parc National des Écrins. De wandeling ernaartoe is relaxt én mooi. Onderweg kom je langs een paddenpoel en een paar riviertjes, en dat vinden de meeste kinderen leuk. In 2010 stond er op het bordje bij de parkeerplaats: Refuge des Bans 1.30 uur/Col de l’Aup Martin 4.30 uur. Met een vriendin en een 15-jarige dochter met de bokkenpruik op deden we er 1.40 uur over. Toch vond iemand dat je er nu, 6 jaar later, 2 uur over zou doen! Gek genoeg is de tijd naar de Col de l’Aup Martin hetzelfde gebleven.

De rekensom

Het berekenen van de wandeltijden is geen natte-vinger-werk, maar wordt al heel lang volgens een rekensom gedaan, waarbij de horizontaal (dus vlak) afgelegde afstand in kilometers, het aantal hoogtemeters stijgen en dalen, en het aantal kilometers dat je al stijgend en dalend hebt afgelegd een rol spelen. Wat het verwarrend maakt, is dat niet elk gebied dezelfde standaard hanteert. De meeste gebieden rekenen 1 uur voor het afleggen van 300 hoogtemeters omhoog, maar sommige gebieden hanteren 350, of 400 hoogtemeters stijgen. Voor het afdalen is het 400 of 500 hoogtemeters. Over 4 kilometer vlak doe je 1 uur, vinden de meesten. Als het terrein erg lastig is, bijvoorbeeld blokkenterrein of een heel steil rotsachtig pad, dan wordt er meestal iets bij de tijd opgeteld. Maar op een doorsnee bergpad wordt deze rekensom gehanteerd. Behalve dus in de Hautes-Alpes, waar men maar wat lijkt te doen. Hier geldt immers geen enkele standaard.

Wandeltijden-5

Willekeur

Na 44 routes was het me wel duidelijk: er is in dit gebied geen sprake van een gecoördineerd plan om de wandeltijden aan te passen. Ik heb onderweg geen antwoord gehad op de vraag waarom de tijden worden aangepast. Dat vereist nog een diepgaand onderzoek. Stel dat de tijden zijn aangepast vanwege de te verwachten obesitas-golf en dat ze gedacht hebben: mensen met overgewicht moeten toch ook naar hut X kunnen wandelen? Dan hebben ze niet bedacht dat iemand dan misschien nog wel aan een wandeling van anderhalf uur begint, maar niet aan eentje van 2 uur of meer.

Bordjes en verfstrepen

De Tour de Montbrison is een driedaagse wandeling in de Écrins. Het hoogste punt is de Col de Vallouise (2621 m). Tussen 2010 en 2016 is er een en ander verbeterd aan de bewegwijzering, maar er is ook nog veel werk aan de winkel. In 2016 hadden twee palen met richtingbordjes de geest gegeven. Eentje leunde tegen een andere paal en het richtingbordje wees daardoor de verkeerde kant op. Een ander richtingbord lag op de grond, ook waardeloos als wegwijzer dus. En zoals wel vaker gebeurt: daar waar het pad overging in een vaag spoor, ontbraken de steenmannetjes en de verfstrepen. Dat is vervelend, of juist leuk, ‘t is maar hoe je het bekijkt. Want zeg nou zelf: als alles pico bello geregeld is, is er geen avontuur meer. Ik heb intens genoten van de Tour de Montbrison. En wat is mij het meeste bijgebleven? Juist ja, die afgebroken palen, de 8 stappen bloedsteil pad waar ik zonder wandelstokken niet omhoog kwam, de klimpassage over een gladde plaat en de gîte refuge die niet gesloten was, zoals ik verwachtte, maar waar ik de lekkerste tarte aux myrtilles ooit at.

1. Aiguille Rouge (2545 m), T3, 3.15 uur, 785 m stijgen/dalen.
2. Refuge des Bans (2083 m), T2, 3 uur, 460 m stijgen/dalen.
3. Tour de Montbrison, 3 dagen, T3. Dag 1: 5.25 uur, 770 stijgen/1390 m dalen. Dag 2: 4.25 uur, 785 m stijgen/ 485 m dalen. Dag 3: 4.55 uur, 1140 m stijgen/830 m dalen.
Gids: Met uitzicht op de Écrins, Noes Lautier en Robert Eckhardt, uitg. Robert Weijdert, www.noeslautier.nl

Delen

Waardering
77609
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *