Kajakken langs de kust van Noorwegen

Na een regenachtige augustus eindelijk een prachtig weekeinde voor de boeg: zon, zon en nog meer zon. Al vroeg zitten we in de auto om deze topconditie maximaal te benutten. Deze keer voor de verandering eens niet wandelend op land, maar ter zee in mijn laatste aanwinst: een Advanced Elements opblaasbare kajak…

Relaxed weekeindgevoel
Alle clichés over haastige spoed worden waargemaakt. We blijken onze hutsleutel te zijn vergeten en moeten halverwege omkeren. Vervolgens doet het noodlot er nog een schepje bovenop: een tunnel gaat dicht. Wat is er aan de hand? We ijsberen zenuwachtig om de auto. Dan de verlossing: het stoplicht springt op groen. Instappen en gassen met die bak. Mijn vierwieler smeekt om genade wanneer we nog net op tijd de ferry naar het eiland Sula bereiken. Gelukkig keert het relaxte weekeindgevoel terug. Vijf dolfijnen die met de boeggolf meezwemmen dragen daar zeker aan bij. We worden verwelkomd door een schitterende zonsondergang wanneer we aankomen bij ons buitensportstulpje, Råkeneset. Historie snelt ons tegemoet wanneer we over de drempel stappen. 200 jaar geleden gebouwd en kort geleden nog het thuis van een vissersgezin.  Lage plafonds en een gietijzeren kacheltje, dit huisje ademt sfeer uit. De plek trouwens ook: het spookachtig maanschijnsel verlicht de eilandjes en klippen uit de kust.

Een hoopje rubber
De volgende morgen blaakt het landschap in de zon. De zee is spiegelglad. Perfect peddelweer! Opblazen is niet zo makkelijk als de handleiding doet vermoeden, maar binnen een halfuur is een hoopje rubber omgetoverd in een fiere kajak. Tijd voor de vuurdoop. Eenmaal in het water blijkt ze fantastisch te hanteren. Sturen gaat in een handomdraai en volgens de GPS halen we een dikke 8 kilometer per uur. Rond de middag zijn we al op tweederde van ons voorgenomen rondje. We gaan lunchen op een  speldenpunt in het water en besluiten een lijntje uit te gooien. Luide plonzen in het water verraden dat het hier vol vis zit. Zo gezegd, zo gedaan. Uitstappen gaat soepel, de kajak blijft prima in balans. Ons voorgevoel wordt bevestigd: nog geen kwartier later sta ik trots glunderend aan de kant met een joekel van een kabeljauw in mijn handen.

Pieken en oerbeken
Op de terugweg peddelen we door een wirwar van smalle doorgangen, omgeven door loodsteile wanden. Opeengepakte lagen van kiezels en keien bevroren in de tijd. Om te begrijpen waarom dit landschap er zo uitziet moeten we zo’n 400 miljoen jaar teruggaan in de tijd. Toen lag hier een imposant gebergte, qua hoogte vergelijkbaar met de Himalaya. Pieken begonnen onder hun eigen gewicht in elkaar te zakken. Een gewelddadig proces waarbij de lagen die we nu zien werden afgezet door oerbeken. ’s Avonds laten we ons die zelfgevangen delicatesse goed smaken met dank aan een toprecept. Een lekker glaasje whiskey en de behaaglijke warmte van de kachel maken dit feestmaal helemaal af. Mijn hoofd is bijna leeg. Terwijl het kaarslicht op de wand speelt en mijn trotse aanwinst tussen ons in ligt te drogen kijk ik al uit naar het volgende peddelavontuur…

Foto’s: Willem van der Bilt

Gerelateerd

Delen

Waardering
50164
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *