Fietsen in Amdo en Kham, China

Amdo en Kham liggen in Centraalwest-China en bestrijken de Tibetaanse hoogvlakte. Het woord hoogvlakte is niet geheel terecht, want het landschap is bergrijk en erg ruig. Wie hier op de fiets springt, begeeft zich vooral boven de 3.300 meter met de hoogste pas op 4.600 meter. De cultuur is sterk Tibetaans, waarbij de traditionele gebruiken en kledij domineren. Door dit gebied lopen enkele grotere wegen, die goed geasfalteerd zijn. Yvo Snoek en Annieka Meijer kozen er echter voor om tijdens hun fietsroute vooral de kleine onverharde wegen op te zoeken. Dit maakte de reis avontuurlijker, maar ook zwaarder. Lees hier hun verslag.

Fietstocht
‘Mei you lu’, oftewel ‘er loopt geen weg’, roept een Chinese wegwerker uit zijn auto. Wat een onzin, denk ik. Maanden geleden heb ik op Google Maps alles nagelopen en de fietsroute duidelijk ingetekend op de kaart. Hij zal er wel naast zitten. Een tijdje later worden we nog een keer gewaarschuwd dat de weg doodloopt. Hm, dat kunnen we ons echt niet permitteren in het fietsschema. Dat betekent namelijk een paar dagen terug fietsen en een extra lusje van zo’n vijfhonderd kilometer. Dan komen we nooit op tijd aan in Chengdu. Vertrouwend op onze voorbereidingen houden we de fietsroute aan rijden we maar gewoon verder. Vanmorgen hebben we de G109 verlaten, de weg die doorloopt naar Lhasa. Wij koersen over een onverhard pad richting het zuidoosten. Slingerend om de gaten en stenen is het genieten van de kleine dorpjes met nieuwsgierige mensen, wilde rivieren en gortdroge bergen. Voor een slaapplekje proberen we tevergeefs vrienden te maken met de nomaden. Bij de ene tent worden we bijna opgegeten door levens gevaarlijke waakhonden, bij de andere nodigen we onszelf maar uit op gepaste afstand van de wat schichtige bewoners. Het is wel een heel mooi plekje, direct naast een kabbelend beekje met uitzicht over de immense vallei en de omringende bergen.

Pas op
In vijf weken willen we het 2.300 kilometer lange traject van Jiayuguan in de provincie Gansu, via Qinghai naar Chengdu in Sichuan, afleggen per fiets. Voor het grootste deel beslaat dit deel de oude Tibetaanse regio’s Amdo en Kham, die samen met het huidige Tibet onderdeel zijn van het oude Tibetaanse imperium. Vanaf eind jaren twintig in de vorige eeuw zijn deze regio’s geleidelijk opgenomen in Chinese provincies. Amdo en Kham staan echter bekend om de sterk traditionele Tibetaanse cultuur. Daar waar Tibet wordt gekenmerkt door onmogelijke restricties om als individuele fietstoerist rond te reizen, kunnen Amdo en Kham voor het grootste deel vrijelijk bezocht worden.
De volgende dag moet uitsluitsel geven of onze vastberadenheid tot doorfietsen de juiste beslissing is geweest. ‘Mei you lu’, roept een jonge wegwerker naar ons. Oh nee, begint het alweer. Een lokale nomade bemoeit zich met onze conversatie in mijn gebrekkige Chinees. Voor zover ik begrijp of wil begrijpen, geeft hij aan dat er inderdaad een klein paadje doorloopt na de pas die we nog moeten overwinnen. Een gevoel van voorzichtige opluchting schiet door ons lijf. ‘Maar pas op voor de wolven!’ roept de wegwerker ons nog na. Dat zullen we zeker doen. In een klein dorpje verderop kunnen we een hapje eten. Het is hier een grote klerenzooi, overal ligt glas en afval. Maar binnen in het restaurantje is het keurig opgeruimd en smaakt de Thukpa, Tibetaanse pastasoep, bijzonder goed. Een enorm portret van de Dalai Lama wordt ons getoond, dat achter een gordijn zit verstopt. Op het bezit van deze afbeelding staat een enorme straf. We kletsen wat we kunnen in het Chinees, nemen afscheid van deze hartelijke en gastvrije familie en springen weer op de fiets.

Onvoorstelbaar
Vlak onder de 4.470 meter hoge pas zetten we ons tentje op, niet ver van enkele eenzame huisjes. De heer des huizes komt even buurten en nodigt ons uit om binnen aan te schuiven bij het warme vuurtje. Papa, mama, baby en oma leven hier in één kamertje, dag in dag uit, ver van alles en iedereen. Ondanks hun keiharde en rauwe leven stralen ze enorm veel geluk uit, wat enorme indruk op ons maakt. De volgende ochtend worden we wakker in een witte wereld, het heeft gesneeuwd. Vanaf boven klinkt een mysterieus trompetgeschal. De heer des huizes bespeelt het instrument naast de kleine stupa, rijkelijk versierd met vele gebedsvlaggetjes. Een ode aan de goden. Ondertussen trekken de yaks en de geiten weer de bergen in, op zoek naar het lekkerste gras. Het past helemaal in deze setting. Mooier kan de dag niet beginnen. Tijdens ons ontbijtje breekt de zon door en smelt de sneeuw snel weg. We kunnen sneeuwvrij de pas op. Het wordt een wedstrijd met een graafmachine, die druk bezig is om het goed fietsbare karrenspoor volledig te vernielen. Daar willen we voor blijven. Op een dikke 4.000 meter is aanzetten met zo’n zwaar beladen fiets een flinke krachtinspanning. Maar het lukt. Voldaan en volledig buiten adem staan we op een nieuw fietshoogterecord. De Chinezen willen in hun nimmer ophoudende bouwdrift ook hier een grote asfaltweg aanleggen. Onvoorstelbaar dat hier over enige tijd de Sinopec trucks gaan razen. Voor ons ligt een klein paadje, dat prima af te dalen is met onze robuuste fietsjes. Het was een goede gok om door te fietsen. Tijdens de afdaling begint het weer te sneeuwen, maar dankzij de positieve vibes is het genieten van de beetje barre omstandigheden. De weg leidt ons naar een enorm groot meer, Donggei Cuona Lake. In een enorm veld van knalrode en paarse plantjes zetten we de tent op, met de opening uiteraard naar het meer gericht, waar we kunnen genieten van een prachtig krachtenspel tussen zon, wolken en voorbijtrekkende sneeuwbuien. We zijn hier werkelijk waar helemaal alleen.

Wederzijds respect
Het massief van de 6.282 meter hoge Amnye Machen komt zichtbaar dichterbij. Deze berg wordt als één van de heiligste bergen gezien door Tibetaanse boeddhisten en trekt daarom vele pelgrims, die het 130 kilometer heilige rondje om de berg afleggen. Dit wordt op verschillende manieren uitgevoerd: de hardcore pelgrim doet dit op traditionele wijze en werpt zich uitgestrekt ter aarde, staat op, strekt zijn of haar handen boven het hoofd en klapt in de handen, waarna dit ritueel zich dertig dagen lang bij elke stap herhaalt. Vol verbazing en met enorme bewondering kijken we naar deze gedrevenheid. En wij maar denken dat het fietsen op ruim 4.000 meter zwaar is. De paar koekjes die we hebben, delen we graag met ze. Op hun beurt vinden zij ons, twee blanke toeristen op een bepakte fiets, weer gek. Het creëert algauw wederzijds begrip en respect. Andere varianten van deze pelgrimstocht zien we ook, zoals vrolijk kletsende wandelaars met een rugzakje, pelgrims te paard of zelfs per jeep. Op de pas worden door de laatstgenoemde wat gebedspapiertjes de lucht in gegooid, waarna de jeep gauw weer wordt aangezwengeld. De weg is onverhard met veel stenen, maar prima te fietsen. En het landschap wordt met de minuut indrukwekkender. De enorme gletsjers en ijswanden kunnen we bijna aanraken. Ook hier zien we weer overal nomaden met hun tentjes en kuddes yaks. Voor ons is dit het mooiste fietsterrein wat er bestaat op deze aarde. De pas is met zijn 4.600 meter het hoogste punt van dit traject en ligt direct naast de ­grote gletsjertong van de Amnye Machen, vergezeld met een oceaan aan gekleurde gebedsvlaggetjes. We made it! Het summum van geluk komt hier wel heel erg dichtbij. Een kampeerplekje vlak onder de pas en een lekker maaltje bij wederom een lieve familie maken deze dag compleet.

Groot avontuur
Hierboven heb ik slechts een beperkt deel van deze fietsreis geschetst. Fietsen door dit relatief onontdekte gedeelte van China is een groot avontuur. Onze route leidde over 22 passen hoger dan 4.000 meter en is daarom fysiek behoorlijk pittig. Als beloning krijg je de mooiste vergezichten op lege en ruige landschappen en hele bijzondere ontmoetingen met de lokale bevolking. In dit gebied wonen vele semi-nomaden, die grote kuddes yaks en/of geiten bezitten en er liggen verschillende kleine dorpjes. Het verbaasde ons enorm dat in deze vijf weken de teller bleef steken op slechts twee andere toeristen. Kortom, een dikke aanrader.

Zelf fietsen door Amdo en Kham in China?
Een fietsroute over 4.000 meter hoge passen vereist een goede conditie. Yvo en Annieka navigeerden met Google Maps printjes. Een Chinese wegenkaart is daarnaast een must. Deze zijn te koop in boekenwinkels in grotere plaatsen. De bewegwijzering is in het Chinees en bij het vragen naar de juiste route zijn de Chinese karakters noodzakelijk. Overnachten: meestal wild kamperen of naast een nomadentent of huisje. Soms in herbergen of kleine hotelletjes in de wat grotere plaatsen.

Van onze reispartner SNP Natuurreizen

 

Gerelateerd

Delen

Waardering
55843
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *