Actieve vakantie met kinderen in Trentino

Standplaats: San Martino di Castrozza

Onze ‘standplaats’ deze zomervakantie: het door bergen omgeven San Martino di Castrozza. En spoiler: het zou zomaar kunnen dat we hier volgend jaar wéér naartoe gaan. Maar laat ik bij het begin beginnen. San Martino di Castrozza is een bergdorpje zoals ze er op foto’s vaak uitzien. Maar waar veel dorpen in het echt dan toch wat tegenvallen, is dat hier zeker níet het geval. Omringd door bergen. Bijna geen hoogbouw. En aan het einde van de dag een straat vol slenterende Italianen die hier wonen, of die hier op vakantie zijn. In het dorpje zelf zijn geen campings. Wel diverse hotels in verschillende prijsklassen. Wij landen in het fijne Chalet Prà delle Nasse waar het eten van uitstekende kwaliteit is. Alles is huisgemaakt en supervers. De oma van het gezin, waar het restaurant naar vernoemd is, loopt dagelijks rond om verse ricotta en complimenten uit te delen. Dat ze alleen Italiaans spreekt beperkt haar totaal niet.  

Dag 1: canyoningen

Iedereen die zelf kinderen heeft weet het: als je kinderen tevreden zijn, is het voor jezelf ook een stuk leuker. We beginnen de vakantie dus met hun must-do: canyoningen. Voor wie dit nog nooit heeft gedaan: je daalt af in een rivierbedding waarbij je soms stukjes zwemt, springt of abseilt. Je doet dit altijd onder begeleiding van een gids en gehuld in een wetsuit met een helm en een klimgordel. 

Onze gids van vandaag heet Rocco. We hebben opdracht om langs zijn huis te rijden, vanaf daar zal hij ons laten zien waar we naartoe moeten. Dat is geen overbodige luxe. Het weggetje dat we inslaan staat niet op google maps. Italianen kennen de weg wel. We moeten regelmatig een paar meter achteruit op zoek naar een plek waar de tegemoetkomende auto ons nét kan passeren. We weten weer zeker dat we in Italië zijn als we ineens worden ingehaald door een stuk of twaalf druk toeterende Vespa’s. 

Aan het einde van de weg staat restaurant ‘Rifugio Fonteghi’. Met daarnaast een houten schuurtje en een waslijn met een plastic doek eroverheen. Rocco trekt de doek van de waslijn. Eronder verschijnen meerdere complete uitrustingen om te canyoningen. Bang dat het gestolen wordt is hij niet. ‘Wie zou dat nou doen?’ Moeiteloos dirigeert hij ons het kleed op. Tijd om te verkleden! Neopreen sokken, een dikke wetsuit en oude sportschoenen die nog doorweekt zijn van de vorige groep. De kinderen krijgen een extra hesje om warm te blijven. 

Rocco lacht, verstaat de helft van wat we zeggen of vragen, maar antwoordt op alles ‘yes, yes!’. En hij lacht verder. Op de kant is hij de rust zelve, eenmaal in het water heeft hij haast. Al snel blijkt waar zijn haast vandaan komt. Het water is KOUD. Maar de omgeving is magisch. We zwemmen kleine stukjes met onze handen boven het water. We glijden, springen en klauteren. Veel door-het-water glad gesleten rotsen, kleine poeltjes water. 

Gelukkig weet Rocco nog met zijn ogen dicht wat we moeten doen: ‘ver springen, maar niet té ver’. De plek waar het witte schuimt van de waterval eindigt, blijkt de perfecte plek. Jip bibbert. Fay telt drie keer van drie naar nul en springt dan toch. ‘Do you like it?’ vraagt Rocco. ‘Yes!’ antwoordt Fay. Ze wil verder praten, dat ze als ze ouder is ook canyoning-instructeur wil worden. Maar het ‘yes’ was voldoende. Rocco is door. Touwen klikken vast. Eerst moeten we een stukje abseilen, dan glijden. De volgende glijbaan kan zelfs op je buik! Leuk en spannend, maar ook extra koud. Een golf water stroomt mijn wetsuit in. 

Jip blijft klappertanden, hij mag en kan ietsjes eerder de canyon uit. Wij doen nog een laatste sprong. Een ‘spring with a view’, aldus Rocco. We kijken uit op het felblauwe stuwmeer. We kunnen helaas geen duik nemen. Te gevaarlijk. De ‘spring’ is te hoog en in het water liggen buizen die het water afvoeren en waar je ingezogen kunt worden. Met een korte via ferrata klimmen we de kloof uit. Jip staat in de zon. Rocco is weer relaxt. Alle spullen gaan netjes aan de waslijn, met het kleed erover. Dick twijfelt geen moment, het is tijd voor een uitgebreid bord pasta in het restaurant. 

Dag 2: op naar de berghut!

Een nieuwe dag, een nieuwe activiteit én een nieuwe berggids. We ontmoeten Fabio in ons hotel. Hij zal ons de komende twee dagen begeleiden. Dit vinden we met name van belang bij de via ferrata’s die op het programma staan. We kennen de routes niet goed genoeg. ‘Cappuccino’? vraagt Dick. Fabio knikt tevreden. Buiten regent het, dus we hebben geen haast. Het plan voor vandaag: als het opklaart doen we vandaag al een via ferrata. Zo niet dan lopen we alleen maar naar de berghut ‘Velo della Madonna’. Voor morgen zijn de voorspellingen beter. 

Eenmaal in de auto naar het begin van de route wordt het droog. Zouden we dan toch vandaag al kunnen klimmen? Bij de start verdelen we de uitrustingen. Iedereen krijgt een klimgordel, een via ferrata-set en een helm mee in z’n rugzak. Dit past bij Dick en bij mij nog maar nét. We hebben een zes-gangen-lunch meegekregen van het hotel waar we verblijven. Ze hebben onze plannen met ontzag aangehoord en wilden er blijkbaar zeker voor zorgen dat we de komende twee dagen geen honger hebben. 

De wandeling naar de berghut is maar 5,5 kilometer, maar elke stap gaat omhoog. Stap voor stap. Meter voor meter. De ene keer met je linkerbeen de hoge stap, de andere keer met je rechter. Bijna bij de hut stoppen we voor de lunch. Fay en Jip vergelijken en proeven alle taartjes en cakes. We delen onze broodjes met Fabio, die verbaasd toekijkt wat we allemaal mee hebben. De glazen flesjes van het sap gaan weer mee in de rugzakken. Vandaar dat het pakket zo zwaar was. 

Tijdens het eten vergelijken Dick en Fabio verschillende weerapps. Wel regen, geen regen… Ze zijn het nog niet eens als de weergoden het zat zijn. Hier, regen, dan is het maar duidelijk. Softshell aan, regenjas aan en een kruis door de optie om vandaag al een via ferrata te doen. We buigen af bij de bordjes. Verder omhoog naar de berghut. Tussen het gruis staan gele, paarse en roze bloemen. ‘Een voordeel van alle regen’, mompelt Fabio.

Eenmaal in de berghut brandt de kachel. Regenjacks en rugzakhoezen hangen we breed uit. Want gevalletje: ‘elk nadeel heeft z’n voordeel’, het is ondanks de zomervakantie best rustig in de hut. We delen een achtpersoonskamer met z’n vieren. Fabio heeft zelfs een kamer voor zichzelf. De zes dames die de hut runnen zitten onverstoord te breien en te lezen. 

De regen die tegen de ramen slaat geeft aan dat we de goede keuze hebben gemaakt. We trekken Uno, Jenga en Qwixx uit de kast. Dick en Fabio bespreken de beste plekken om te eten, hier in de buurt. De ultieme tip: ‘rifugio Venegiotta’. Voor ons voor deze vakantie niet meer haalbaar, maar een uitstekende reden om volgend jaar weer terug te komen besluiten de mannen. 

Dag 3: Via Ferrata! En chocoladefondue

Na een voor berghut-begrippen uitgebreid ontbijt, aangevuld met nog wat taart en cake van ons lunchpakket van gisteren, vertrekken we onder een strakblauwe hemel. Buiten gaan gelijk de klimgordels aan. Helmen mogen nog heel even in de rugzak blijven. Na een klein stukje lopen staan we aan de voet van de Via Ferrata de Velo. Helmen op, handschoenen aan en gaan! We klimmen omhoog via stalen traptredes en uitstekende stukken rots.

De zon piekt langzaam maar zeker achter de bergen vandaan. Voor het eerst deze vakantie zijn de kinderen stil. Ze hebben al veel ervaring met bergsporten, maar met bepakking een via ferrata doen is nieuw voor hen. Geconcentreerd klikken ze de karabiners steeds een voor een om. Na heel wat klimwerk is het tijd voor een pauze. In de zon kijken we om ons heen en genieten we van het uitzicht. ‘Iemand nog een stukje cake?’ doorbreekt Dick de stilte. 

Na een korte pauze klimmen we nog wat. Het voelt alsof we echte bergbeklimmers zijn die een flinke stenen wand hebben bedwongen. Er is een smal paadje wat we een stukje, grotendeels horizontaal, volgen. Al snel volgt de tweede via ferrata waarbij we gaan afdalen in plaats van klimmen. Dit is misschien nog wel lastiger, of in ieder geval gevaarlijker, dan het klimmen. Beide kinderen gaan (niet geheel naar hun zin) aan het touw van de berggids. Zo kan hij hen extra zekeren. De tientallen nietjes in de berg zijn glad. Fabio haalt wat stenen weg die op graspollen aan de bovenkant van de via ferrata liggen. Hij is streng en duidelijk: niet onderaan blijven staan, maar zo snel mogelijk een klein stukje doorlopen als de route dat toelaat. Daar sta je veiliger als er door de persoon boven je per ongeluk toch wat stenen naar beneden vallen.

Na de via ferrata dalen we af over het voetpad, grotendeels hetzelfde als waar we gisteren mee naar boven liepen. Maar vandaag schijnt de zon waardoor alles er heel anders uitziet. En de blik op het dal in plaats van op de grijze rotspieken boven ons. Rond 13 uur zijn we bij de auto. We hobbelen terug naar het dorp, waar we ons in een bakkerij trakteren op een chocoladefondue-met-heel-veel koekjes.

Dag 4: lunchen in een berghut

Alle vier de vinkjes zijn al afgevinkt op deze laatste dag: lekker eten, een canyoningtocht en twee via ferrata’s. We maken het onszelf dus makkelijk: een wandeling naar een berghut voor een laatste lunch. De route loopt door het ‘Val Canali’, een van de mooiste valleien in de Alpen, aldus het lokale verkeersbureau. De lunchplek: berghut ‘Treviso’ is één van de hutten waar je in slaapt als je de Palaronda loopt. 

Het eerste deel van onze route gaat over asfalt. Dick en ik balen een beetje, maar Fay en Jip vermaken zich prima in de naastgelegen droogstaande rivierbedding. Ze springen, klauteren en maken steenmannetjes. Al snel gaan we over op onverhard klimmen. We genieten van het uitzicht met verschillende hoge bergen in de buurt. Fay en Jip zijn blijkbaar blij dat ze dit keer geen rugzak mee hoeven te slepen. Ze sprinten vooruit en zijn niet bij te houden. 

Bij de hut is het al lekker druk. Het is pas lunchtijd, maar blijkbaar is de etappe van de Palaronda naar deze hut relatief kort. Binnen brandt een knapperend haardvuur. Erboven een waslijn vol kleurrijke outdoor-T-shirts. De muren vol met oude zwart-wit foto’s van bergbeklimmers. Een serveerster zet een schaal met kaas en vleeswaren bij ons op tafel. Dick begint met een lofzang op het eten en drinken in Trentino als Fay vraagt: ‘heey pap, volgende jaar hetzelfde recept?’ ‘Eerst maar eens proosten op deze fantastische vakantie’, is zijn antwoord. Onze glazen cola en gespritzter apfelsaft slaan tegen elkaar. Want een geslaagde vakantie was het zéker!