Winactie ‘Over Paden’ van Robert Moor

Anne las het boek Over paden van Robert Moor. Als jij ook van wandelen houdt, dan hoort dit boek zeker in je boekenkast te staan. 

In mei hadden we een winactie waarbij we drie exemplaren hebben weggegeven van het boek. De beste verhalen over een keer dat je van het pad struinde en verdwaalde hebben een exemplaar ontvangen. We delen graag de drie beste verhalen:


Door: Toon Voorham

Het Geitenpaadje

Ik was met mijn vrouw, dochtertje (8 jaar) en zoontje (1 jaar) op vakantie in Rhodos. We hadden al veel langs de kust gewandeld, in het zand en het water gespeeld. We wilden wat anders. Niet al te ver van ons appartement lag een heuvel, met op de top een kerk. Dat leek ons een mooie bestemming voor als de zon minder heet was, een uur of vier in de middag. Onderaan de heuvel was een parkeerplaats, dus daar zetten we de auto neer, en zijn gaan lopen. Het bleek een smalle maar wel geasfalteerde weg naar de top. Ik liep met mijn zoontje op mijn rug ongeveer 200 meter voor mijn vrouw en dochter. De weg zigzagde de heuvel op. Op een bepaald moment zag ik vrouw en dochter een zijpaadje inlopen. Blijkbaar konden ze daar een stuk afsteken. Ik liep door in de verwachting dat ik ze wel weer zou zien aan de top. Ik heb bij de kerk ruim een half uur gewacht, en ben toen weer terug gaan lopen. Bij het afsteekpaadje geen vrouw en dochter. Met mijn zoontje op mijn rug wilde ik die kant niet op, met lage takken. Op mijn roepen kwam geen reactie! Ik ben naar de auto teruggelopen, en heb daar weer een half uur gewacht. Toen maar weer naar boven gelopen. Aan de top weer niks. Intussen had ik enorme pijn aan mijn schouders vanwege het dragen van mijn zoontje, die op mijn rug in slaap was gevallen. Het was al bijna 7 uur, en ik nam me voor naar de politie te gaan om hulp te vragen. Op dat moment kwam bij de top een auto aan, en heb aan hen gevraagd mij naar beneden, naar mijn auto, te brengen. En dan…..halverwege liepen daar mijn vrouw en dochter, met allerlei schrammen aan hun benen, huilend van de opluchting. Ik was blij, opgelucht en woedend tegelijk! Ze dachten inderdaad een stuk te kunnen afsteken. Ze zagen een duidelijk paadje. Maar het paadje werd halverwege stijl, maar ze waren moedig door geklommen. Tot ze zich realiseerden dat het niet goed kon gaan, zijn ze terug gegaan. Dat paadje was terug nog moeilijk terug te zien. Moeilijke paadjes zijn op de terugweg vaak nog moeilijker. Uiteindelijk is het ze wel gelukt. Geitenpaadjes zijn geen mensenpaadjes.


Door: Miranda de Boer

Ooit verdwaald? Ja die keer. Die keer in Spanje. Toen ik met een vriendin met een busreis naar Benidorm ging. Niet voor het strand, maar om een paar dagen in het binnenland te gaan wandelen. Een topografische kaart hadden we niet. Dan maar een wegenkaart met een zo klein mogelijke schaal. Prachtig was het. We liepen via kleine wegen langs sinaasappel-, citroenen- en granaatappelbomen. Veel fruit gezien. We kwamen langs kleine dorpjes en sliepen in onze tent in de natuur. Onder de sterrenhemel. Nooit geweten dat het binnenland zo mooi is. Daar komen geen toeristen. Lokale inwoners begroetten ons en wezen ons soms de weg. Zo ook die ene keer. Die keer dat het echt mooier zou zijn om via een kleiner pad de bergen in te lopen. Hij schetste de route op een kladblaadje. Dat pad was inderdaad prachtig. We liepen alleen, midden in de bergen en genoten van de mooie uitzichten. Totdat we op de top kwamen. Moesten we nou naar links of naar rechts? Het kladblaadje gaf geen duidelijkheid. Misschien even via de grindslag naar beneden om te kijken of we daar onze route konden vervolgen. Nee. Daar was de afgrond. Dan maar weer terug naar boven. Het weer betrok. Donderwolken kwamen er aan en het was al laat. We konden niet verder. Het beste was om daar te blijven. Snel de tent opgezet bij een soort hutje. Gelukkig was daar een kraantje en konden we drinken. We hadden hardkecks bij ons om te eten. Hoe konden we zo dom zijn, vroegen we ons af terwijl het onweer boven ons losbarstte. Regel 1 bij het wandelen is dat je een goede wandelkaart moet hebben. Juist voor dit soort situaties. Later op de avond konden we onze slaap vatten. De volgende ochtend was het weer opgeklaard en vonden we onze route gelukkig weer.
Na een paar dagen waren we terug in Benidorm, waar de hoteleigenaar ons verbaasd aankeek toen we met onze wandelschoenen en rugzakken binnen kwamen lopen en vertelden dat we in het binnenland waren geweest. Daarvoor kwam toch niemand naar Benidorm? Wij wisten wel wat we leuker vonden. De de disco’s, de drukte, de bebouwing, flats, hotels en de restaurants stonden verder van ons af dan het mooie landschap dat we hadden ervaren. En inderdaad. Het ligt niet voor de hand om naar het binnenland van Benidorm te gaan. Maar het was gaaf en dit hebben we geleerd: Zelfs in de meest toeristische plaatsen is het de moeite waard om je om te draaien en er uit te lopen. Weg. De natuur in. Daar is het avontuur, daar zijn de nieuwe ervaringen, de verassingen en daar is de schoonheid. Ga van de gebaande paden af. Maar: Doe dat nooit zonder goede wandelkaart.


Door: Geesje Duitman

Pas op! STIER!

Lopen langs de IJssel is is voor mij toch wel een perfecte invulling van een vrije dag. En bij voorkeur over de struinpaden. Ook de struinpaden bij andere rivieren zijn prachtig,  maar de IJssel stroomt nou eenmaal bij Kampen. En daar woon ik.
De route die ik pak is bijvoorbeeld Zwolle – Kampen. Maar wat als ik naar een onbekende omgeving ga? Met mijn kajak ben ik al twee keer van Deventer naar Kampen gevaren. Maar dan heb ik de stroom mee. Lopend moet ik het echt zelf doen.

Op 16 maart 2016 reis ik met de trein van Kampen naar Wijhe. Vanuit Wijhe zoek ik de IJssel op en loop ik terug. Simpel.

Om 09.00 ben ik in Wijhe en Loop ik door het dorp om bij de IJssel te komen. Aangekomen herken ik de kade en het veer omdat ik er met de kajak langs ben gekomen. Ik volg de IJssel, deze moet links van mij blijven. En ik begeef me op een onbekende weg. Het water is erg hoog. Op een gegeven moment zie ik de routepaaltjes met gekleurde pijl. Ha! Mooi, een struinpad. Ik verlaat het fietspad en struin langs de IJssel. Heerlijk! De vele ganzen maken een enorme herrie omdat ze op deze doordeweekse dag niet hadden verwacht dat er een wandelaar zou komen. Of… Ik mag hier helemaal niet komen! Ik kan niet verder want ik zie prikkeldraad! Op een struinpad is geen prikkeldraad! O jee. Terug is wel een heel eind. Na lang turen zie ik rechts in het hoge water een routepaaltje staan. Mijn officiële pad is dus echt onder water en ik loop het risico dat ik terug moet lopen. Dit is mijn avontuur en ik besluit om door te gaan met het onbekende pad, welke tot nu toe over een (naar ik aanneem) zomerdijk gaat. Terug kan altijd nog.
Waarschijnlijk loop ik op een stuk dijk waar vissers vaak gebruik van maken. Er ligt het een en ander aan rommel wat lijkt op een plek waar vissers zich hebben vermaakt. Dan kom ik weer een hek tegen. “PAS OP! STIER!” Staat er op het bord aan het hek. Ik bekijk de dijk en zie nergens afdrukken van de hoeven van een koe of stier. Half maart loopt er toch ook nog niets buiten? Niet helemaal zeker van mijn zaak loop ik door. Op mijn hoede voor het water en de stier. Links de IJssel en rechts een rietveld. Soppend door het drassige gras. Hoe kom ik hier weer weg? Tenslotte loop ik waar ik niet hoor te lopen en ik heb geen idee hoe ik hier weg kom. Na een uur zie ik het weer de vlakte van een weiland. Het was spannend genoeg. Ik loop het weiland door richting de boerderij. Iedere boerderij staat aan een weg en zo kwam ik weer op het juiste pad. Ik besluit om in Zwolle de trein te nemen naar Kampen. En wat overbleef was een dag om nooit te vergeten.

Delen

Waardering
84835
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *