Sneeuwschoentocht in Tirol Karinthië

Nog een paar weken en dan sta ik weer op de oefenweide les te geven aan beginnende skiërs. Voor die tijd natuurlijk een paar keer op de ski’s, zodat het gevoel weer helemaal terug is en de leerlingen niet het idee krijgen dat ze van een beginnende skileraar les krijgen. En tussendoor hopelijk ook nog een aantal keren op sneeuwschoenen onderweg. De eerste tocht is al achter de rug en was eigenlijk een tocht waarmee het zomerseizoen werd afgesloten.

Stüdlhütte
Half oktober is de Stüdlhütte officieel dicht en worden door de medewerkers de laatste werkzaamheden verricht. Als wij bij het winterverblijf van de hut aankomen, kunnen we bij hen nog snel een stuk kaas en wat worst kopen. Een uurtje later stappen ze in de materiaalbaan om naar beneden te gaan. Hun seizoen is nu echt ten einde.
Van die materiaalbaan hebben wij helaas geen gebruik kunnen maken. De eerste weken van oktober heeft het op hoogte regelmatig gesneeuwd. Halverwege de klim vanuit het Ködnitztal, zo rond 2.500 m, merken we dat goed. Twee snelle stijgers in de groep besluiten de rest van de klim naar de hut op sneeuwschoenen te doen. Het spoor dat ze trekken biedt voor de volgers voldoende houvast om zonder sneeuwschoenen het winterverblijf te bereiken.

Sneeuw smelten
Het winterverblijf van de hut is basic, maar comfortabel. In de ‘Stube’ staat een met hout gestookte ‘Kochofen’ en er is voldoende hout om de hele hut goed op temperatuur te brengen. Het wordt heerlijk warm in de Stube en met de tussendeuren open krijgt zelfs de slaapruimte boven een aangename temperatuur. We eten pasta, drinken koffie en thee en kletsen over het afgelopen seizoen en de tocht van morgen. Voordat ik in bed duik, stap ik nog even naar buiten. Het is kraakhelder en boven mij openbaart zich een ongelooflijk schouwspel van twinkelende sterren en planeten. Kraakhelder betekent echter ook koud en na het spotten van een aantal vallende sterren, stap ik naar binnen voordat ik het zo koud heb dat zelfs een warme slaapruimte me niet meer voor een slechte nachtrust zou kunnen behoeden.

Romariswandköpfe
Als ik de volgende morgen beneden kom is het fornuis al opgestookt en ligt de eerste sneeuw in een pan te smelten. Een snelle stap naar buiten toont dat de weersvoorspellers het bij het rechte einde hadden: het is prachtig weer.
Om 7.00 uur gaan we op pad naar de Romariswandköpfe, een berg op de grens van Tirol en Karinthië met twee spitsen (vandaar “Köpfe”). Hij maakt deel uit van de Glocknergruppe. Vanaf de Stüdlhütte moeten we twee gletsjers oversteken om haar te bereiken: de Teilschnitzkees aan de voet van de Großglockner en de Fruschnitzkees. Het is vanwege deze twee gletsjers en de sneeuw van de afgelopen weken dat we onze sneeuwschoenen mee naar boven hebben gesleept.
De klim naar de rand van de Teilschnitzkees over de Schere naar de Luisenkopf is betrekkelijk ontspannen want deels schoongewaaid, waardoor we pas vlak voor het betreden van de gletsjer onze sneeuwschoenen moeten aantrekken.

Indrukwekkende omgeving
De omgeving is prachtig en indrukwekkend. De gletsjers, bedekt met een laagje verse sneeuw, maken een maagdelijke indruk, terwijl de bergen van de Glocknergruppe er hoog boven uit torenen. In een touwgroep lopen op sneeuwschoenen vraagt weliswaar behoorlijk wat concentratie, maar het tempo ligt wat lager dan wanneer we op stijgijzers onderweg zijn. Genoeg gelegenheden daardoor om zo af en toe om ons heen te kijken en te genieten.
De beloning voor onze inspanningen is een fantastisch uitzicht vanaf de zuidoostelijke Romariswandkopf (3.511 m) over het Nationaalpark Hohe Tauern. We kunnen zelfs de gebergten Wilde Kaiser (in het noorden) en Dachstein (noordoosten) zien liggen, terwijl naar het zuiden de Dolomieten zich tegen de horizon aftekenen.
Wanneer vanuit het dal wolken langzaam omhoog beginnen te trekken, keren we terug naar de Stüdlhütte voor een lunch met de van gisteravond overgebleven pasta. We zijn eensgezind in ons oordeel: de Romariswandköpfe vormen een waardig afscheid van een prachtig wandelseizoen!

Meer informatie
Wij hebben overnacht in het winterverblijf van de Stüdlhütte. Het winterverblijf is van 10 oktober tot half maart geopend. Daarna gaat is de Stüdlhütte zelf weer open met slechts een korte onderbreking tussen het einde van het skitourseizoen en het begin van het zomerseizoen.
Je auto kun je kwijt op de parkeerplaats net voorbij Lucknerhaus in het Ködniztal.

Houd er rekening mee, dat de Stüdlhütte een zeer populair uitgangspunt is voor beklimming van de Großglockner. Dat betekent dat zowel parkeerplaats in het Ködnitztal als hut vol kunnen zijn. In voor een Großglockner-beklimming gunstige tijden is het belangrijk ervoor te zorgen dat je tijdig op de hut bent ofwel tevoren een slaapplaats reserveert. Voor het winterverblijf een slaapplaats reserveren kan niet. Hier geldt: wie het eerst komt …

Van onze reispartner SNP Natuurreizen

Heb je geen ervaring met het oversteken van gletsjers, maak dan gebruik van de diensten van een goede berggids. Wij vonden onze berggids Lukas Pichler via het Tiroler Bergsportführerverband.

Gerelateerd

Delen

Waardering
51464
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *