René van Kooten fietst naar Rome

René van Kooten (1972) is zanger, acteur en bekend van een aantal musicals. We noemen Aida, Beauty and the Beast en de revival van Les Misérables. In 2013 was hij ‘de’ Jezus in de jaarlijkse televisieproductie The Passion. Maar René fietste zes jaar geleden ook gewoon naar Rome, aan de hand van de gids Onbegrensd fietsen naar Rome van Paul Benjaminse. Hij begon die reis als ‘de vriend van’ en kwam terug als getrouwd man. René en Tanya vierden hun trouwfeest namelijk in Rome, de stad waar ze na een maand fietsen eindigden. ‘Die reis zal altijd in ons hoofd blijven zitten.’

Het was van meet af aan duidelijk. René van Kooten (43), acteur, zanger en musicalster en zijn aanstaande vrouw Tanya wilden geen standaard bruiloft. Dus geen receptie, weddingplanner, cadeaulijst van de Bijenkorf en verdere poespas die bij een bruiloft gebruikelijk schijnt te zijn. Alleen, wat dan, want als je eenmaal besloten hebt om te gaan trouwen moet je toch iets? Even op een regenachtige maandagochtend op en neer naar het gemeentehuis om de broodnodige formaliteiten te regelen, nee, dat leek ze ook niks. Het moest wel een onvergetelijke dag worden.

‘Waarom combineren we ons trouwfeest niet gewoon met een fietstocht naar Rome? Dan laten we onze vrienden daarheen komen en trouwen we daar’, stelde Tanya haar (toen nog) vriend René voor. Ze hielden allebei veel van fietsen en kamperen, dus op zich was dat voorstel helemaal niet zo raar. René was meteen enthousiast. Via Google gingen ze op zoek naar een geschikte route om van Nederland naar Rome te fietsen en vrijwel meteen stuitten ze op de bekende Rome-route van Paul Benjaminse: Onbegrensd fietsen van Amsterdam naar Rome.

Overnachten in Hoogcruts

Op 26 juli 2010 vertrokken het stel, vanuit hun woonplaats Zoetermeer. Bepakt en bezakt, zoals dat zo mooi heet, want een tent, slaapzakken, kookspullen, matjes; de hele kampeeruitrusting ging mee in de fietstassen. In twee dagen fietsten ze naar vrienden in Hoogcruts, de ouders van musicalactrice Brigitte Heitzer, in het diepe zuiden van Limburg. Makkelijk ging het daarna allemaal niet. ‘Onderweg hadden we echt veel regen. Eenmaal in de Alpen aangekomen, hebben we zelfs overwogen om de trein te pakken. Net toen we de knoop wilden doorhakken, klaarde het weer op en bleef het zonnig.’

Onderweg sliepen ze weliswaar in een knus tweepersoons tentje, maar om de zoveel dagen pakte het aanstaande stel een lekker familiehotelletje om eens goed te kunnen douchen, eten en slapen. ‘We hadden in totaal vier weken de tijd om in Rome te komen, drie weken voor het fietsen en de overige dagen waren rustdagen. Dan namen we een hotel en hadden we ook tijd om wat van de omgeving te zien.’

Ultiem gevoel van vrijheid

René en Tanya kijken met onnoemelijk veel plezier terug op de vier weken dat ze samen van Nederland naar Rome fietsten. ‘Het is een heerlijk elementair leven. Je staat op, gaat fietsen en ’s avonds zet je je tentje weer ergens neer. Alles onderweg doet er ook echt toe, je bent je bewust van alles wat je meemaakt. Het is een ultiem gevoel van vrijheid. Wat we ook allebei heel sterk hebben ervaren: je wordt je enorm bewust van afstanden. De afstand tussen Nederland en Rome krijgt opeens een dimensie. Normaal ga je met de auto of het vliegtuig en ben je er binnen een dag of twee dagen. Nu ben je weken onderweg en zie je de landschappen en de mensen veranderen.’

Als je Tanya en René vraagt naar de mooiste herinneringen onderweg, moeten ze lang nadenken. Dat heeft een reden. ‘De herinneringen zijn gekleurd, omdat het eerste deel van de tocht een soort mythische proporties heeft gekregen. In Zwitserland liet ik namelijk mijn camera in de rivier La Thur vallen, de foto’s van het eerste deel zijn we dus allemaal kwijt. Dat zit alleen in onze herinnering en daardoor verzin je er deels een verhaal bij dat steeds groter wordt. Maar wat ons zeker is bijgebleven, is het stuk tussen Florence en Sienna. Prachtig! En het landschap van Le Crete Seneci ten zuidoosten van Sienna was ook bijzonder. Heel intens van kleur en aarde, met diepe ravijnen en kale vlaktes. De stervende stad, Civita di Bagnoregio, was ook een hoogtepunt. Dat stadje is langzaam aan het verdwijnen omdat de aarde waarop het is gebouwd uit zacht en poreus materiaal bestaat. Huizen storten in door erosie van de grond. De Povlakte was wel behoorlijk saai, maar in 1,5 dag ben je er ook wel doorheen. Lotharingen tussen Metz en Nancy vonden we ook niet heel spannend.’

Te grote trouwjurk

Spannend was zeker de aankomst in Rome, op 26 augustus 2010. Gelukkig was het niet zo dat de bruiloftsgasten al stonden te trappelen van ongeduld om rijst te strooien en het aanstaande paar toe te zingen. Er was de dagen ervoor nog voldoende tijd om lekker uit te rusten op een camping aan het Lago Brasciano, zo’n dertig kilometer voor eindpunt Rome. En om nog even gelijkmatig bij te bruinen, vooral voor Tanya een belangrijke eis, want die zag zichzelf als pasgetrouwde vrouw al staan in het centrum van Rome met van die Duo Penotti fietsarmen- en benen. Geen gezicht toch?

Het trouwfeest zelf was onvergetelijk, wat ook haast niet anders kan als je in Italië zit waar het trouwen zo ongeveer is uitgevonden. De trouwjurk voor Tanya en het nette pak van René waren vanuit Nederland in de auto meegekomen met de ouders van Tanya. Detail: zowel de jurk als het pak waren na vier weken fietsen, zweten en afzien een paar flinke maten te groot geworden. Met kunst- en vliegwerk kwam alles toch in orde en hoe lekker is het om op je eigen trouwfeest te kunnen drinken en eten of het een lieve lust is?

Wij zaten in een mooi hotel in de stad en hadden voor het feest een restaurant afgehuurd aan de Piazzi di Meranti. Dat was eigenlijk dicht op maandag, maar speciaal voor ons zijn ze die dag open gegaan. Langzaam druppelden de gasten binnen, het is een onvergetelijk feest geworden dat tot laat heeft geduurd. We wilden overigens geen standaard fotoreportage tijdens het trouwfeest zelf, dus hebben we meteen bij aankomst in Rome op het Sint-Pietersplein en bij de Trevi-fontein al foto’s gemaakt. Nu hoefden we tijdens het feest zelf niet meer weg en zitten er alleen ongedwongen foto’s in ons fotoboek.’

René zegt, nu ruim zes jaar later, nog bijna dagelijks terug te denken aan de tocht van Benjaminse naar Rome. ‘Ik heb een paar weken geleden toevallig het routeboekje weer eens opgezocht. Het heeft inmiddels een ereplek gekregen in de boekenkast. Die combinatie van fietsen én de aankomst op zo’n bijzondere plek om te trouwen, zal altijd in ons hoofd blijven zitten.’

Wil je net als René van Kooten ook van Nederland naar Romer fietsen? Kijk dan voor meer (praktische) informatie op de speciale ‘Fietsen naar Rome-pagina!

Gerelateerd

Waardering
77353
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *