Naar de top van de Paloumère, Franse Pyreneeën

Niet veel mensen zullen de Pic de Paloumère kennen. Hoeft ook niet. Deze berg blinkt niet uit door mooie vormen en met een hoogte van ruim 1600m scoort hij ook geen punten. Nochtans is de Paloumère een bergtop die ik graag mag. Dat komt vooral door de wandeling van de Col de Portet d’Aspet naar de top. Een ongecompliceerde wandeling door een sprookjesachtig beukenbos vol oude, knoestige, met korstmossen behangen bomen die dapper stand houden tegen de vaak barre omstandigheden, gevolgd door een leuke wandeling over een kam, die geweldige uitzichten biedt op enerzijds het Franse platteland in het noorden en een lange reeks besneeuwde bergtoppen die de grens tussen Frankrijk en Spanje bepalen. Een daarin schuilt de kracht van deze “kleine” berg, die te hoog is voor het platteland en te klein voor de echte Pyreneeën.

Bloemenpracht
Vandaag ging ik weer eens naar de Paloumère. Het leek een mooie dag te worden om te kunnen genieten van de uitzichten, maar helaas gaven de hoge toppen van de Pyreneeën zich niet helemaal prijs. Soms leek de bewolking te gaan oplossen, maar dat gebeurde dus niet. Het maakte me eigenlijk niet uit, want wat de Paloumère niet gaf aan uitzichten, gaf de natuur vandaag aan bloemen. Zowel in het bos als boven de boomgrens werd duidelijk dat de lente eindelijk is begonnen. Wat een bloemenpracht! Niet eerder heb ik zoveel narcissen en hondstand gezien. Koning Winter heeft enkele maanden lang met ijzeren hand geregeerd over de Pyreneeën en de sporen daarvan zijn nog altijd zichtbaar. Maar gelukkig, zo besefte ik vandaag op de flanken van de Paloumère, dient een ander jaargetijde zich aan.

Gerelateerd

Delen

Waardering
41809
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *