Atalanta’s ontwijken in het Drents-Friese Wold

Soms heb je een natuurervaring die dieper gaat dan dat ene moment. Meestal gaat het in mijn geval om ontmoetingen met grote zoogdieren nadat ik er dagen of zelfs weken naar gespeurd heb in onherbergzame gebieden. Maar de meest bijzondere ervaring was een toevallige, in oktober 2012 op de Fuorcla Sesvenna in het Zwitserse Uterengadin. Met een vlinder…

Zwart stipje

Na een prachtige tocht stonden we op 2800 meter hoogte van het uitzicht te genieten. Er waaide een stevige, koude bries uit het noorden. Ik schat dat de temperatuur niet boven de 10 graden kwam. Met mijn verrekijker speurde ik de bergkammen af op zoek naar steenbokken toen mijn oog op een zwart stipje in de verte viel. En het duurde even voordat ik de informatie goed verwerkt had. Was dat een atalanta? Die prachtige diepzwarte vlinder met wit, rood en twee korreltjes blauw in elke achtervleugel? Ja, het was een atalanta en niet één, maar tientallen. Maar op deze hoogte? Met deze kou?

In kolonne

Nu wist ik wel uit de boekjes dat atalanta’s net als vogels van zuid naar noord trekken (en andersom). De vlinders die we in het voorjaar in Nederland zien, komen uit Zuid-Europa dwarrelen. Nadat de vlinder zich heeft voortgeplant, gaan de nakomelingen in het najaar naar het zuiden. Naar plekken waar het niet vriest en waar nog planten bloeien om nectar uit de halen. Nou denk ik niet dat die atalanta’s die in kolonne over de Sesvenna-pas vlogen uit Nederland kwamen, maar ik verbaasde me wel over die gestuwde trek. Oftewel, het bewust opzoeken van luchtstromen en passen om de Alpen te passeren. En daarbij moet je ook bedenken dat een vlinder normaal gesproken onder de 15 graden zijn bed niet uitkomt.

De tel kwijt

Hoe dan ook, aan dat prachtige fenomeen, waar ik twee jaar later nog steeds vol van ben, moest ik vandaag denken toen ik vanuit mijn huis naar het Staatsbosbeheer Buitencentrum in Appelscha fietste. Een heerlijk tochtje van een kilometer of 45. Op veel plekken waar de zon de bodem bescheen, zag ik atalanta’s zich opwarmen. Al snel raakte ik de tel kwijt. Hoe anders was dat vorig jaar toen er na het koude voorjaar nauwelijks atalanta’s te zien waren. Op hetzelfde fietsrondje telde ik er toen nul! En het zonnetje was toen aardig warmer dan vandaag.

Atalanta-trek

De atalanta is een van de vlinders die we bij een goede nazomer nog lang kunnen zien. Als de bloeiende planten ‘op’ zijn, schakelen ze nog een tijdje over op rottend fruit. Maar op een gegeven moment besluiten ze dat het mooi is geweest en vliegen ze naar het zuiden. Vanaf een topje in de Kale Duinen kun je op een mooie dag met een lichte noordenwind iets van die atalanta-trek meekrijgen. Niet zo ‘diep’ als in de bergen, maar er moet ook wat te wensen over blijven natuurlijk.

 

Fotobijschriften
Foto 1, Onderzijde van een atalanta.
Foto 2, Atalanta op bloeiende heide.
Foto 3, Fuorcla Sesvenna, niet echt een omgeving waar je vlinders verwacht te zien.

Van onze reispartner SNP Natuurreizen

Gerelateerd

Delen

Waardering
58752
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *