Amsterdam – Singapore per fiets

China klonk groot en ver weg, daarom kiest Martijn Doolaard op 16 april 2015 China als einddoel voor zijn eerste wereldfietstocht. Maar een bestemming is het niet. “Ik wilde de Zijderoute bereizen. De reis was het doel.” Na een half jaar staat Martijn aan de Chinese grens. En gaat door. Onderweg maakt hij van zijn uiteindelijk een jaar durende reis een oogstrelend verslag. Op Pad vraagt hem hoe het was. 

wereldfietser Martijn Doolaard 23

De kortste samenvatting van Martijns reis: 17000 km, 18 landen, Amsterdam-Singapore per fiets.
De iets langere: ‘De wereld is mooier dan we denken. Buiten wat wij weten, gezien en gelezen hebben is er een grotere, onbekende wereld. Een wereld vol verassingen, prachtige mensen en adembenemende landschappen.’
Over het geheel genomen kijkt Martijn Doolaard (dus) tevreden terug op zijn wereldfietstocht. Geen echte ongelukken, geen enge ziektes en ook de andere tegenslagen vielen mee. De pluspunten waren vele malen groter dan de minpunten. ‘Het is af en toe flink afzien, maar je krijgt er veel voor terug. Je wordt er persoonlijk sterker van, op alle fronten. Reizen is de beste leerschool voor het leven. Het vormt je, al leer je later pas op wat voor manier. Ik heb zo veel bijzondere mensen ontmoet en nieuwe vrienden mogen maken. Daar ben ik enorm dankbaar voor. Dat neemt niet weg dat het soms ook moeilijk was. Het constant afscheid nemen van nieuwe relaties die goede vrienden werden. Het verlaten van de veilige haven en weer alleen op pad gaan. Maar er zijn altijd nieuwe dingen die op je wachten, daarop focussend kon ik doorgaan.’

wereldfietser Martijn Doolaard 14wereldfietser Martijn Doolaard 03wereldfietser Martijn Doolaard 05


30 oktober 2015, Kirgizië
Bij een verlaten schuur waar ik kan schuilen voor de wind en de sneeuw, verkleed ik me voor de afdaling. Ik ben blij met de sneeuwjas die ik een paar weken geleden heb gekocht! Buiten is alles wit, zelfs de lucht. Het sneeuwt nu zo hard had dat ik niet meer dan 100 meter zicht heb. Ik zet mijn zonnebril op om de sneeuw uit mijn ogen te houden. De temperatuur schommelt om het vriespunt, waardoor alles pap wordt op de weg. De derailleur raakt geblokkeerd. Alles is bedekt met een laag ijs, terwijl ik met 40 km per uur afdaal. Mijn schoenen zijn totaal doorweekt, en mijn tenen bevroren. Na 20 km staan er wat huizen met een restaurant. Ik bereik ze op één versnelling.


Geen bestemming

In totaal zit Martijn een jaar op de fiets. Het oorspronkelijke plan is van Amsterdam naar China te fietsen, maar het wordt uiteindelijk van Amsterdam naar Singapore. ‘Ik heb zo weinig mogelijk de route van tevoren gepland’, legt hij uit. ‘Ik wilde daar niet aan vast zitten. China klonk groot en ver weg, dat was de enige richtlijn. Het is nooit een bestemming geweest. Ik wilde de Zijderoute bereizen. De reis was het doel.’ Natuurlijk moet je ook dan steeds keuzes maken. Door welk land wel, door wel land niet? Welke weg wel, welke niet? ‘De eerste grote keuze was om via Iran of Rusland te reizen. Het werd Iran. Maar er zijn ook talloze keuzes te maken op kleinere schaal. Je komt erachter dat je de mooiste dingen ziet als je kleinere wegen neemt. Maar dat gaat ook langzamer. Op sommige dagen wil je kilometers maken en dan pak je de snelweg. Dan zitten er dagen tussen dat je weinig bijzonders ziet of meemaakt.’

wereldfietser Martijn Doolaard 17 wereldfietser Martijn Doolaard 16 wereldfietser Martijn Doolaard 08


Toen ik uit Amsterdam vertrok op 16 april 2015 wist is dat ik naar China wilde fietsen, via het Midden-Oosten en Centraal Azië. Ik had geen idee hoe lang dat zou duren. Ik weet nog dat ik van mijn vrienden afscheid nam in café ‘t Stoplicht in Amsterdam en dat ik zei dat ik vier, misschien zes maanden weg zou zijn. Maar toen ik bij de Chinese grens kwam in Kirgizië, vond ik het zo leuk dat ik door wilde. Maar ik moest wel kiezen. Als ik door Noord-China zou fietsen zou ik door de Taklamakan woestijn moeten doorgaan in een strenge en lange winter. Het alternatief was een vlucht naar India, en daar de compleet andere wereld van de tropen induiken. India stond al lang op mijn bucketlist, dus de beslissing was snel genomen. ​Doorfietsen naar India zou ook geweldig zijn geweest, maar dan zou ik Chinese,​ Tadjiekse en Pakistaanse visa moeten hebben en op dat moment was het onmogelijk om die op locatie te verkrijgen. Ik vloog naar Goa.


Van de permafrost naar de tropen

De overgang van Kirgizië naar India is waanzinnig. Van de permafrost naar de tropen! Eenmaal in India schrijft Martijn dat hij een beetje daas is van alle indrukken en even helemaal niks wil. ‘Als je zo lang achter elkaar reist word je soms mentaal moe van alles wat je ziet. Je hebt tijd nodig om het te verwerken. Daarom is het goed om soms wat langer op één plek te blijven. Dat deed ik dus af en toe, hoewel ik ook steeds weer door wilde. Het reizen zelf is denk ik verslavend. Je bent altijd weer benieuwd wat er achter de horizon schuilt. Het nieuwe, het onverwachte, de verassingen, dat was de drijfveer van deze reis.’  Een land met enorme verrassingen is Iran. ‘Iran was absoluut een favoriet. Vanwege de oneindige gastvrijheid van mensen en het contrast met de Westerse cultuur. Het is een bijzonder land. De rijke geschiedenis, de oude cultuur, het droge klimaat en oneindige woestijnen. Ik had nog nooit zoiets gezien.

wereldfietser Martijn Doolaard 07wereldfietser Martijn Doolaard 12 wereldfietser Martijn Doolaard 13

Ook Kirgizië was favoriet. Om heel andere reden dan Iran of Turkije. Het land heeft een prachtige natuur en is dun bevolkt. Het feit dat het een wat kouder klimaat is levert totaal andere sfeer op. Je kunt overal vrij kamperen. Een gevoel van eindeloze vrijheid dat je bijvoorbeeld in India helemaal niet ervaart.’ Het leuke van fietsen is daarbij, dat je snel contact maakt. ‘Een zwaar beladen fiets zien mensen niet vaak en roept veel reacties op. Omdat je langzaam reist en niet afgesloten bent van de buitenwereld, zoals in een auto, maak je snel een praatje. Mensen zijn altijd geïnteresseerd in waar je vandaan komt en naartoe gaat, de eerste twee vragen die iedereen stelt. Elke dag spreek je weer nieuwe mensen. Velen spreken nauwelijks of geen Engels, maar ik schreef elke dag in een boekje op waar ik sliep en hoeveel kilometers ik gefietst had wat een goed beeld van de reis geeft. Ook door foto’s kon ik met mensen communiceren. Toen ik in Praag was heb ik visitekaartjes laten drukken om uit te delen aan mensen die ik tegenkwam.’

wereldfietser Martijn Doolaard 01wereldfietser Martijn Doolaard 11 wereldfietser Martijn Doolaard 17


Ik ontdekte dat de armste mensen het meest delen. Zíj nodigden mij ’s avonds uit om te komen eten of te blijven slapen, terwijl ze me niet kenden en niets terug verwachtten! Als kind heb ik geleerd op te passen voor vreemdelingen, ze kunnen je kwaad doen, ze kunnen je kwaad doen. Het blijkt dat dat iets is voor ontwikkelde landen! Daar is meer angst en spanning ten aanzien van buitenlanders. In Iran, Turkije en Centraal-Azië heb ik het tegenovergestelde meegemaakt. Om Hemingway te citeren: ‘The best way to find out if you can trust somebody is to trust them’.


Twaalf kilo lichter

Je moet er wel wat voor doen. Een uur of zes fietsen per dag is een behoorlijke inspanning. ‘In Bangkok ging ik op een weegschaal staan en bleek ik 12 kilo te zijn afgevallen. Als je iedere dag 5 of 6 uur aan het trappen bent is dat een flinke cardio workout. Gelukkig heeft mijn lichaam dat altijd goed volgehouden. Ik heb nooit echt serieuze problemen gehad. Wel had ik flinke zadelpijn in Iran en Turkmenistan. De hitte en de oneindige afstanden door de woestijn hadden me blijkbaar weinig goed gedaan.’ Ook de rest van het materiaal heeft het jaar onderweg zijn goed doorstaan.’ Martijn ging met een uitgelezen uitrusting op pad. Een paar voorbeelden: een stalen Surly Long Haul Trucker bike, Akto Hilleberg Desert 4-seizoenen lichtgewicht éénpersoonstent, Ortlieb tassen, Quechua cooking set, een 500ml Stanley thermosfles. Goeie spullen.

wereldfietser Martijn Doolaard 20
‘Ik heb vooraf veel blogs gelezen en onderzoek gedaan naar kampeerspullen, er zijn zoveel merken. Je kan het zo luxe of simpel maken als je zelf wilt. Spullen moeten zowel sterk als duurzaam zijn, maar ook licht, wat vaak een compromis is. De zwaarste onderdelen waren mijn laptop en cameraspullen. Ik had een Panasonic GH4 met 4 lenzen mee. Het kan met minder ook, maar ik heb ze wel alle 4 gebruikt. Alles bij elkaar inclusief de fiets was het rond de 50 kilo, zonder eten en water.’

Volgende reis?

Je zou zeggen: die spullen gaan nog wel een wereldreis mee. De vraag is alleen: kómt er een volgende lange fietsreis?
‘Ha, dromen genoeg! Waarschijnlijk wel, maar ik heb nog geen concrete plannen.’

wereldfietser Martijn Doolaard 18

Delen

Waardering
74548
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

2 reacties op “Amsterdam – Singapore per fiets

  1. Vraag aan auteur Marjolein: ‘een wereld vol verassingen’? Bedoel je soms lijkverbrandingen? Volgende keer toch maar verrassingen! Ook een tip voor de eindredactie. Lest best: mooi verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *