Wandelroute Tour du Mont Blanc

De bergnatuur heeft vele gezichten en op de Tour du Mont Blanc krijg je ze allemaal te zien. Je doorkruist drie landen, wandelt door acht valleien en gaat over zes bergpassen. Onze reporter Menno Boermans doet er nog een schepje bovenop: hij loopt de uitzichtrijke ‘alpiene’ variant en beklimt elke dag een topje, en tekende zijn belevenissen op de wereldberoemde Tour du Mont Blanc voor ons op.

Nieuwsgierige inwoner van het hooggebergte: de Alpensteenbok.

De frisse geur van het verdampende dauw dringt bij elke stap mijn neus binnen en mijn nog slaperige ogen worden net iets te enthousiast wakkergeschud door de prille maar al zeer felle zonnestralen. Om me heen proberen lentevogels het onophoudelijke geraas van de waterval te overstemmen. Links, hoog boven me, ontwaar ik de col waarover ik na tien dagen weer te voorschijn zal komen. Nu nog loop ik in Zwitserland, weldra zal ik de Frankrijk betreden, over drie dagen gevolgd door Italiaans grondgebied, alvorens volgende week weer in Zwitserland te eindigen. Het pad is steil en mijn koude spieren worden direct op de proef gesteld. Ik zie het als een waarschuwing van de natuur: het wordt flink afzien, dus je kunt maar beter je tempo doseren. Bovendien: de gîte in Tré-le-Champ is reeds gereserveerd, dus vanavond kan ik zo aanschuiven voor het diner. Waarom haasten?

Tour-de-Mont-Blanc-6

Van onze reispartner SNP Natuurreizen

Per ongeluk ontdekt
Al sinds de Zwitserse botanicus Horace Bénédict De Saussure in 1760 berichtte over zijn oog-in-oog ervaring met de majestueze witte reus, roept de Mont Blanc betoverende beelden op bij iedere bergliefhebber. Het idee om op de top te staan fascineerde De Saussure dermate, dat hij het tot levensdoel stelde om een route omhoog te vinden. Zonder degelijke oriëntatiemiddelen liep hij al zoekende rechts om de berg heen -van Chamonix via Contamines naar Courmayeur-, niet wetende dat in de eeuwen daarna honderdduizenden mensen zijn spoor zouden volgen. Een stuk van zijn ’per ongeluk’ ontdekte route werd in 1827 gepubliceerd in het gidsje ‘A tour to Great St. Bernard’s and round Mont Blanc: a journal and drawings taken from nature’, wat in de Victoriaanse tijd de populariteit van de tocht ’rond de Mont Blanc’ tot enorme hoogte deed stijgen. Het waren vooral welgestelden uit Groot-Brittannië die in de Belle Époque naar de Alpen kwamen om van de bergnatuur te genieten. Ze liepen echter niet zelf: de Tour du Mont Blanc ging -geheel in stijl- gemoedelijk gezeten op de rug van een muildier.

Tour-de-Mont-Blanc-8

Voor ieder wat wils
Ook anno nu zie je nog veel lastdieren. Vooral wandelaars uit Amerika, waar de Tour du Mont Blanc razend populair is, huren ze in voor bagagetransport. Dat is het mooie: ieder kan op zijn eigen manier en niveau genieten van de tocht. De paden zijn goed begaanbaar, de route is duidelijk en het veelvoud aan hutten maakt het mogelijk om met lichte rugzak te lopen en trajecten in te korten. Ik zelf heb juist de behoefte om me fysiek nog iets meer uit te dagen, en ook dat kan zeer eenvoudig. Geïnspireerd door het gidsje van Noes Lautier kies ik mijn dagetappes uit opdat ik elke dag een topje beklim. Zo sta ik onder meer op de Aiguille des Posettes, Mont Joly, Testa delle Tronche en het hoogtepunt: de Mont Fortin. Vanaf deze rotspunt op 2.756 meter geniet ik van het spectaculaire uitzicht. Want dat is de beloning voor al het zweten: hoe meer je klimt, hoe mooier het panorama. Ik word er stil van, zo indrukwekkend is de steile Italiaanse kant van de Monte Bianco die als een gigantische granieten kathedraal oprijst uit het woeste decor van eeuwig ijs. Dan te bedenken dat ik een uur geleden nog door een weide vol geurende alpenrozen en kabbelende beekjes liep. De diversiteit van het landschap is een van de belangrijkste redenen waarom de Tour du Mont Blanc zo populair is. Achter elke bocht wacht een ander beeld.

Tour-de-Mont-Blanc-5

Gezelligheid in de hut
Naar schatting lopen 10.000 mensen per jaar de trekking, toch kom ik onderweg geen hordes tegen. Dat komt ook doordat ik een rustigere variant loop, maar wanneer je een wijs startpunt kiest -niet op zaterdag in Les Houches beginnen, dat doen de meesten- waan je je grote delen van de 170 kilometer alleen. Vanzelfsprekend kom je in de hutten meer mensen tegen, maar dat vind ik eerlijk gezegd wel leuk. De vele medewandelaars staan garant voor interessante gesprekken. Zo ontmoet ik de Nederlandse Frans Kempen, die na een uitgebreid diner van gedroogd vlees, mozzarella, pasta, polenta, fruit en chocomousse, met vurige ogen verteld over het avontuur met zijn twee zonen. ‘Ik vind het zo mooi om te zien dat mijn kinderen genieten van het wandelen, maar het is ook behoorlijk afzien. De rugzak is zwaar, en gisteren werden we op een col overvallen door een hagelbui. We waren moe en hadden het koud. Toen we door de mistvlagen opeens de hut zagen, gloeide ik helemaal op en realiseerde me: het lopen door de bergen is karaktervormend.’ Terwijl de padrona de accordeon ter hand neemt gaat een fles grappa over tafel. Frans: ‘Ook dit is zo mooi, die levensgenieters, het gezellige huttenleven. De Tour du Mont Blanc heeft ons echt de liefde voor de bergen bijgebracht.’

Hijgend zet ik de laatste stap tot het Fenêtre d’Arpette en wederom verandert het uitzicht compleet. Achter mij 4000’ers boven een stenen vallei, voor me een landschap van groen gras en een blauw-witte gletsjer, die zo dichtbij ligt dat ik hem bijna kan aaien. In de verte het roze kerkje van Trient; mijn eindpunt. De geur van mijn sokken verraadt dat het goed is om huiswaarts te keren, maar eigenlijk heb ik nog geen zin. Ik kijk om me heen en zie de ruige pieken die de ’wieg van de bergsport’ markeren. Naast de Mont Blanc huist het massief meer dan 400 andere bergen. Een geruststellende gedachte. Er is nog genoeg te doen voor een heel lang leven. Terwijl ik op een rots in de zon ga liggen, komen vlagen van rustgevend koebelgerinkel omhoog. Ik blijf lekker hier boven. Waarom haasten?


Tour-de-Mont-Blanc-4

Società delle Guide di Courmayeur
Na de boost van het bergtoerisme bloeiden in de tweede helft van de 19e eeuw de boerendorpen rond de Mont Blanc helemaal op. Zowel in Frankrijk, Italië als Zwitserland verrezen onderkomens om het sterk groeiende aantal toeristen te kunnen ontvangen. Ook wilden deze bezoekers steeds hoger de bergen in, wat er in 1850 toe leidde dat in Courmayeur het eerste berggidsenverbond van Italië werd opgericht. De Società delle Guide di Courmayeur is tot de dag van vandaag een prestigieuze club, ondermeer vanwege de goedgemutste gidsen die allen hebben bewezen zowel het zomer- als het winteralpinisme optimaal te beheersen zodat de klant een leerzaam bergsportavontuur wordt geboden, terwijl er ook lol wordt beleefd. In het Museo Alpino Duca degli Abruzzi zie je dat de gidsen zich tevens inzetten voor het verspreiden van die expertise en het conserveren van de bijzondere alpiene cultuur in deze regio. www.guidecourmayeur.com

Tour-de-Mont-Blanc-11

Zelf de Tour du Mont Blanc wandelen?

De klassieke Tour du Mont Blanc wandelroute is 170 kilometer en de meeste wandelaars doen er acht tot elf dagen over om rond het Mont Blanc massief te lopen. De klassieke route is gewaardeerd met T3 en goed te doen voor de fitte bergwandelaar. Ben je van plan om de Tour du Mont Blanc te gaan lopen, de klassieke ofwel de alpiene variant, lees dan in alle gevallen eerst onze uitgebreide praktische informatie.

tour_mont_blanc-kaart

Gerelateerd

Delen

Waardering
72991
Stem nu !
Bedankt!
Mislukt !

Reacties (1)

  1. Mooi stukje over een erg mooie tocht. Ik heb hem destijds gelopen eind augustus ter voorbereiding van de beklimming van de Mont Blanc (in de tweede week van September). Het aantal dagen om deze tocht te lopen is erg flexibel, mede door de vele hutten. Ik ben destijds gestart in La Boerne , mijn “stamhut”, startpunt voor al mijn tochten in deze omgeving. Was toen weer terug na 6 dagen, mede door het mooie weer. Kortom, een toch die ik iedereen kan aanraden….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CAPTCHA afbeelding

*